Wpisy z Październik, 2009

O Grecji i Czechach

Początki starożytnej Grecji są starsze niż starożytnego Rzymu. Na terenach Hellady już na przełomie X i IX wieku przed naszą erą rozwijała się filozofia, kultura i sztuka. W VIII wieku powstały dwa wiekopomne dzieła Homera- „Iliada” i „Odyseja”. Pierwszy z tych dwóch, antycznych eposów opowiada o przebiegu wojny trojańskiej i zorganizowanej z ogromnym rozmachem wyprawie greckiego króla, chcącego odzyskać z rąk Parysa swą ukochaną żonę- Helenę. Drugi natomiast traktuje o powrocie do ojczyzny jednego z żołnierzy wojny trojańskiej- Odyseusza. Powrót do domu naznaczony jest wieloma niebezpieczeństwami. Antyczny bohater musiał zmierzyć się między innymi z trójgłowym smokiem, kuszącymi syrenami, złą czarodziejką i dwugłowym psem- Cerberem strzegącym wejścia do Hadesu. Gdy wraca do domu po dziesięciu latach tułaczki początkowo rozpoznaje go jedynie pies. Okazuje się jednak, że ukochana żona- Penelopa wiernie na niego czekała i żyją potem szczęśliwie razem do końca swych dni. Oprócz Homera antyczny okres w Grecji dał wielu innych wybitnych filozofów i pisarzy, między innymi- Sokratesa, Arystotelesa, Platona i Sofoklesa. Stworzone przez nich teorie i systemy filozoficzne (wśród nich- stoicyzm, hedonizm, epikureizm, scjentyzm) miały bardzo duży wpływ na życie kulturalne piętnastowiecznej Europy.

W X w. Czechy przyjęły chrzest. Znacznie ułatwiło im to dyplomatyczne kontakty z państwami Europy Zachodniej. W 966r. władca Czech ułatwił Mieszkowi I wprowadzenie chrześcijaństwa w Polsce i dał mu za żonę swą córkę- Dobrawę. W czasie trwania średniowiecza, Czesi znacznie umocnili swoją pozycję wśród krajów Europy Środkowo-Wschodniej. W XIV w. Jan Luksemburczyk zajął większość księstw na Dolnym Śląsku. Czesi byli znaczącym się partnerem na arenie międzynarodowej- świadczy między innymi ich udział i pozycja podczas zjazdów w Wyszogrodzie. W na początku XVII w., w 1620r. Czesi przegrali bitwę pod Białą Górą i przeszli pod panowanie Habsburgów. Była to największa klęska w dziejach kraju. Czesi utracili niepodległość na niemal trzysta lat. W XIX w. uczeni zmuszeni byli odtworzyć od podstaw język czeski, gdyż niemal zupełnie wyszedł on z powszechnego użycia. Czesi odzyskali niepodległość dopiero po zakończeniu I wojny światowej w 1918r. Utworzono wówczas Czechosłowację. Państwo to w 1938r. zostało anektowane przez faszystowskie Niemcy. Po II wojnie światowej Czechosłowacja dostała się pod wpływy Związku Radzieckiego. Po odzyskaniu niepodległości ludność (na drodze powszechnego referendum) zadecydowała o podziale kraju na dwa osobne państwa- Czechy i Słowację.

Historia Niemiec i Włoch

Pierwsze pisemne wzmianki na temat plemion germańskich pojawiły się jeszcze w czasach starożytnego Rzymu. Z tego okresu pochodzi też wiele wykopalisk archeologicznych świadczących o intensywnej wymianie handlowej ze starożytnym Cesarstwem. W pierwszych wiekach naszej ery plemiona germańskie znacznie wzrosły w siłę i w dużym stopniu przyczyniły się do obalenia w 476r. Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Przez cały okres wczesnego średniowiecza wrastała potęga Rzeszy Niemieckiej. Znacznie umocniło ją przyjęcie chrztu przez Ottona I. Pozycja niemieckiego cesarza była na tyle silna, że z czasem mógł on rywalizować o władzę nad średniowieczną Europa z rzymskim papieżem. Niejednokrotnie dochodziło do sporów dotyczących kompetencji w sprawie koronowania innych królów europejskich. Pozycję Niemiec osłabiło dopiero rozpoczęte w średniowieczu i zakończone dopiero pod koniec XIX wieku rozbicie dzielnicowe. Decentralizacja miała przez wiele lat fatalny wpływ na losy kraju. Zjednoczenie kraju dokonało pod przewodnictwem pochodzącego z Prus kanclerza Otto von Bismarcka. Dzięki surowym rządom i konsekwentnej polityce udało mu się doprowadzić do wygranej wojny z Francją i znacznego polepszenia ekonomicznej sytuacji Niemiec.

Historia państwa włoskiego sięga przynajmniej X wieku przed naszą erą. Wówczas to terytorium dzisiejszej Italii było zamieszkiwane przez Etrusków, którzy stworzyli wysoko rozwiniętą kulturę, wiele z ich osiągnięć przejęli potem Rzymianie. Za historyczną datę założenia Rzymu przyjmuje się VIII wiek przed naszą erą. Legenda głosi, że zrobili to synowie Marsa- Romulus i Remus. Ten ostatni został jednak zabity podczas sporu jaki zaistniał między braćmi. Przez kilka następnych wieków Rzym coraz bardziej ewaluował przekształcając się z niewielkiej wioski, w potężne państwo obejmujące początkowo całą Italię, a następnie, w szczytowym okresie swego rozkwitu, cały basen Morza Śródziemnego. Kolejne tereny były zdobywane dzięki dobrze wyszkolonej i zdyscyplinowanej armii. Działania wojenne ułatwiały także techniczne usprawnienia stosowanych w owych czasach machin wojennych. Z czasem jednak Cesarstwo miał coraz więcej kłopotów- liczne, grabieżcze najazdy barbarzyńców, rosnąca inflacja, pacyfistyczne nastroje panujące wśród wielu senatorów. Wobec kryzysu Teodozjusz Wielki zadecydował o podziale kraju na dwa niezależne państwa- Cesarstwo Wschodniorzymskie i Zachodniorzymskie. Pierwsze z nich przetrwało do XV wieku, drugie upadło w 476r.