Historia Niemiec i Włoch

Pierwsze pisemne wzmianki na temat plemion germańskich pojawiły się jeszcze w czasach starożytnego Rzymu. Z tego okresu pochodzi też wiele wykopalisk archeologicznych świadczących o intensywnej wymianie handlowej ze starożytnym Cesarstwem. W pierwszych wiekach naszej ery plemiona germańskie znacznie wzrosły w siłę i w dużym stopniu przyczyniły się do obalenia w 476r. Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Przez cały okres wczesnego średniowiecza wrastała potęga Rzeszy Niemieckiej. Znacznie umocniło ją przyjęcie chrztu przez Ottona I. Pozycja niemieckiego cesarza była na tyle silna, że z czasem mógł on rywalizować o władzę nad średniowieczną Europa z rzymskim papieżem. Niejednokrotnie dochodziło do sporów dotyczących kompetencji w sprawie koronowania innych królów europejskich. Pozycję Niemiec osłabiło dopiero rozpoczęte w średniowieczu i zakończone dopiero pod koniec XIX wieku rozbicie dzielnicowe. Decentralizacja miała przez wiele lat fatalny wpływ na losy kraju. Zjednoczenie kraju dokonało pod przewodnictwem pochodzącego z Prus kanclerza Otto von Bismarcka. Dzięki surowym rządom i konsekwentnej polityce udało mu się doprowadzić do wygranej wojny z Francją i znacznego polepszenia ekonomicznej sytuacji Niemiec.

Historia państwa włoskiego sięga przynajmniej X wieku przed naszą erą. Wówczas to terytorium dzisiejszej Italii było zamieszkiwane przez Etrusków, którzy stworzyli wysoko rozwiniętą kulturę, wiele z ich osiągnięć przejęli potem Rzymianie. Za historyczną datę założenia Rzymu przyjmuje się VIII wiek przed naszą erą. Legenda głosi, że zrobili to synowie Marsa- Romulus i Remus. Ten ostatni został jednak zabity podczas sporu jaki zaistniał między braćmi. Przez kilka następnych wieków Rzym coraz bardziej ewaluował przekształcając się z niewielkiej wioski, w potężne państwo obejmujące początkowo całą Italię, a następnie, w szczytowym okresie swego rozkwitu, cały basen Morza Śródziemnego. Kolejne tereny były zdobywane dzięki dobrze wyszkolonej i zdyscyplinowanej armii. Działania wojenne ułatwiały także techniczne usprawnienia stosowanych w owych czasach machin wojennych. Z czasem jednak Cesarstwo miał coraz więcej kłopotów- liczne, grabieżcze najazdy barbarzyńców, rosnąca inflacja, pacyfistyczne nastroje panujące wśród wielu senatorów. Wobec kryzysu Teodozjusz Wielki zadecydował o podziale kraju na dwa niezależne państwa- Cesarstwo Wschodniorzymskie i Zachodniorzymskie. Pierwsze z nich przetrwało do XV wieku, drugie upadło w 476r.